آرام تر
کبوتر زخمی !
نسخ از دهان تو وارد شده ست
و پله های مرتکب از پا ش
می گذرد دیگر ؛
جهتت را اُریب کن
دندان ِ در گلو
تا پَر بیاورد
و استخوان ، خلل
آرام تر
کبود تر !
سفر سلامت ِ هیپوفیز است
من نمی دانستم
که جمله های مطلّا چرا
بر قعر بقعه کوفته ست
و در کرانه ی تاریخم خوابیدم
وقتی رگ هام با جمعیت می رفتند رفتند
سفر کجاوه ی در طوفان
نیز بوده زما نی
و مغز رشته های عصبی ش را
همانجاها به نظر بود
که پهلو نهاد
به خواب ِ شیشه و پروانه
بطر شرابین برداشتم
و آسمان یکسره خنده بود
گل های انعکاس
خوشبختانه از شهد سر رفتند
و هیچکس مان دو تا نبود
زیرا در این هوا به تفرّج می رفتم ،
که در رگ هام تورّم نور
منشورم کرده بود
در عصر اشعه
کی که تمام ندارد
طی تا کند تلو تلو خوابش را
و بال هاش دفعتاً از رنگ
سر رفتند
گریه
هق هق
هق سکته
هق سکته هاش
بر پلّه
تا
کثیر کلمات در راهند
و بیرق این زخم وحشی
تا حدقه
در ساق
کِشته ست
ماه مرا سکنجبینی
پَر هشته ست ،
که قطره
قطره
در ظلمت
می ریزد
.
زندگی اشتباست
روزی به روی فرصت ِ دل دادگی می ایستم
به گریستن
بر باره ای که زیستم
و در عدم ، تأثر ِ فقدانم
پاره ای از بروج را نشنیده بود
گفتن از این عشق ِ مشوّش
به وقت ِ زبان در دهان
شهامت ِ تنهاست
وحشی و بی رگ
تن داد
سپرده به سر
خاموشی
هوش ِ مجهّز
و در آغوشش
جن به ثمر نشست
بر پله هاش
ملکوت ِ موازی
موازی ِ جهنّم
آتش را مقدّس کرد
سِمِج و گیرا
دایره پاره شد به مربع
و مثلّث
و هیچ
که هیچ
آنجایش پراناست
آنجاش وقتی تنها ابداً تنها تن است
و من نیستم
او یکسره هست
و من می بینمش یکسره
و دهانم
در بی نهایت انگشت
چشم ِ مرا می بوسد
در بی نهایت صورت
نیستم
که با اویم
و او چگونه باشد
وقتی که
نیستم
.
ای مرگ و کودک
اگر
بشکند صورتم در سنگ
وَ ز برکه بر نیاید
ماه
این استخوان ِ صُلب
جا شد
تا باد در ستون ِ خلأ
میعان ِ مردگان ِ سماوات
برپا شد
فرق ِ دونیم ِ اعظم
توسن که زیر و بم را
خون کامه
دیداری از مس و گچ کُنَد
جوار ِ بروجی
وآن ماه بشکفد
ژن پاره در مدار ِ مُقَرنَس
رود ِ لگن پراش
پاژَن
.
لب ، شکل های لو نرفته
فراوان دارد
داشت
د ر طعم های خواب ِ تو د یدن
بین ِ هراس و پشیمانی
قرمز
ای
فقدان !
چون فعـل از کار پَر بگیرد
نوشته
جنون ِ من آیاست
یا معـنام ؟
ای اسارت ِ هزار پرنده نشستن !
ای هزار پرنده
حنجره را
به جنون کشاندن !
حروف همه چشم ِ الف دارند
.
گـُُل ِ گلو
ستاره ی سُرخی
انگشت ِ تر ِ نشتر وقتی
پنج کُنج ِ ضلعی می جهد
سرکش و رسّام
چاک ِ افق با آبی
سفارت ِ ارغوانی می بیند
واژه ی تشنه
شاه ِ شش صورت
تا تاج
می شکُف شکافد
نیلی فر پَر
اُم*
.
*OM
نمُردن
حسرت ِ همیشه ی یک مُرده بود
و ساعت
در این سفسطه
کوک شد
که تاب ِ شکستن
بر بوم ِ گردن
نشست کردن کرد
قلم ِ مو
در شاهرگ ِ رنگ
که ریخت
گـُرده ی نوری
گـُذر ِ ثاقب
مراتع ِ مرغابیان ِ مرگ
واینگونه پاییز ِ فصل
نـُت ِ محزونی
میان ِ مراوده ی آب رنگی
و کوه ِ کوچک
زانوی شُل فرو آورد
د ر که روی پاشنه می چرخد ،
تابستان ، میان ِ گلها
به چه می اند یشد ؟
در که روی پاشنه می چرخد ،
من در اُتاق
به چه می اند یشم ؟
به د رّه های جنّ و فلاخن
سلام !
حضور ِ سمت ِ دیگر ِ ابدیت
که با ما می آید
و لب ها و چشم ها
ناتوان ِ نشان است
به اتراق گاه های بلند و بیتوته ی تاریکی
که بخش ِ حقیقی ِ ما آنجاست
میان ِ بی زمانی
میان ِ کودکی و حلول
پرندگان ِ جنگل ِ مخفی
این را می دانند
هراس ِ آب
که ماهی ِ آتشین ِ راوی د ر آن
آرام گرفته است
نیروانای مو
و ناخن .
جمعه 25 بهمن 87
11:59 شب
< چالوس>
مُشَـبّهٌ سفید
یا اسـم اعـظم !
از خواب ِ قو برخیز
اتاق ِ من دریا را گرفته است
مُتِلی میان ِ ستاره ها
که خواب ،
مُلازَم ِ بیداری ست
و حیرت ِ کهکشانی ِ چشمهات
در آمده از مردُ مک ؛
منظره ی نور
به عالَم ِ اصغـر می تابد
از آن زمان ِ جا
که نقطه
گذاشتم
و آب ِ ابلیس برگشت
.
چهارشنبه 25 دی87
و بامداد پنج شنبه 26 دی
- 00:00 شب -
< چالوس >
بی رنگ ِ باد
آسمان ِ لب زیبا نمی شُدن
و جمله ی مفـرغ
از استخوان ، پیشه ور شدن
پـیه سـوز در کفّ ِ شب
سو می زند
با
ماه ِ کوچک ِ تنها
در مغربش
ای غـار و آدم ، آواره !
وقتی که ضـربه ها را
آوردم از گلو ،
بروج ِ خالی ِ گسترده
از ارتعـاش ِ ریخت ،
شکست
و
ر ی خ ت
و پـرنده ی لب
زیـبـا شد
و شب ِ مفرغی
در پیه سوز
چکّه
چکّه
گـُم می شود
زدن،استخوان به زیر ِ بغـل
پی رنگ ِ باد
کلمه
در معنا
فروختن
با
ماه ؛
سپـوختن
چهارشنیه 9 بهمن 87
- 5:45 غروب -
< نوشهر>
شـب ِ آهـن بود و
شـن از شکا ف ِ چشم می آمد
شـب ِ نفَس در بسا ط ِ سـترون ِ آب
در این نجوم ِ بُریده
مگر که مادری کند ماه
نه اگر ،
حلقوم ِ د وایری ِ درخت
دیوانه می شود
وانگشت ِ در دهان
سر ِ سـیمان را
نگه نمی دارد
وآن تشـنه ی یکّه در صحرا
گم می شود
مگر به حرمت ِ نور ، آن سـتاره ی فلزی
رها کند
رفتن را
سرابی و سودایی
در پیکر ِ تهی ، د و چشم ِ ابتر می آمد
وآنکه می آمد
با آنکه می رفت
برادر بودند
مگر
مگر
که خواهری کند
سـپیده ی کـافـور .
چهارشنبه 11 دی 87
- 8:00 شب -
< چالوس >
واگر که جرگه ی آتش ،
د لی از هوا دارد
مگر شکاف ِ نفس از تنفّر ِ سوخت پُر است
با من به هیأت ِ موسیقی
به خُنیا می خیزی
سر در لگام ِ د ود ،
اسب ِ جراحت را د ر گوشت ِ زمان می رمانی وُ
کباب ِ اکسیژن
جهان را به ضیافت ِ سوگ می نشانـَد
به جرگه بیا ریشه ی رعـشه !
به جلگه ی این پهنا قهوه ای
که سیـنه کــَران می داند
هفت آ فتاب
واگر که د ر کوب کوب ِ پا می رقصد ،
آفاق را
یال ِ موجی ِ آ تش
گـُل ِ آ تش
گرفته
تـَـلی از آ تش
نفس ِ مجانین ِ خاکستر .
19 آذر 87
- 11:50 قبل از ظهر-
< ------- >
آنجا باید باشی
آنجا میان ِ سرخس های صبح
که شکل ِ اسطوره ای ِ من
از خواب می پرد
