آرام تر

                کبوتر زخمی !

  نسخ از دهان تو وارد شده ست

        و پله های مرتکب از پا ش

                                 می گذرد دیگر ؛

             جهتت را اُریب کن

  دندان ِ در گلو

               تا پَر بیاورد

  و استخوان ، خلل

          آرام تر

                     کبود تر !

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه 15 آذر1391ساعت 8:36 قبل از ظهر  توسط کیوان قنبری | 

 

 

  سفر   سلامت ِ هیپوفیز است

  من نمی دانستم

  که جمله های مطلّا چرا

       بر قعر بقعه کوفته ست

  و در کرانه ی تاریخم  خوابیدم

             وقتی رگ هام     با جمعیت می رفتند   رفتند

  سفر   کجاوه ی در طوفان

  نیز بوده زما نی

  و مغز   رشته های عصبی ش را

        همانجاها به نظر بود

                              که پهلو نهاد

 

 

 

+ نوشته شده در  یکشنبه 30 مهر1391ساعت 10:27 قبل از ظهر  توسط کیوان قنبری | 

 

 

  به خواب ِ شیشه و پروانه

  بطر شرابین برداشتم

         و آسمان یکسره خنده بود

  گل های انعکاس

                       خوشبختانه از شهد سر رفتند

            و هیچکس مان دو تا نبود

  زیرا در این هوا به تفرّج می رفتم ،

                     که در رگ هام  تورّم نور

           منشورم کرده بود

  در عصر اشعه

    کی که تمام ندارد

  طی تا کند  تلو تلو خوابش را

                 و بال هاش دفعتاً از رنگ

                              سر رفتند

 

 

+ نوشته شده در  یکشنبه 15 مرداد1391ساعت 12:19 بعد از ظهر  توسط کیوان قنبری | 

  

 

+ نوشته شده در  سه شنبه 20 تیر1391ساعت 9:20 قبل از ظهر  توسط کیوان قنبری | 

 

 

  گریه

  هق هق

     هق سکته

  هق سکته هاش

                        بر پلّه

                                 تا

                                     کثیر کلمات   در راهند

       و بیرق این زخم وحشی

                   تا حدقه

                            در ساق

                                       کِشته ست

           ماه مرا سکنجبینی

                                     پَر هشته ست ،

                که  قطره

                     قطره

                            در ظلمت

                                       می ریزد

 

 

                         .

 

 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه 22 خرداد1391ساعت 2:0 قبل از ظهر  توسط کیوان قنبری | 
+ نوشته شده در  سه شنبه 27 دی1390ساعت 6:16 بعد از ظهر  توسط کیوان قنبری | 

 

 

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه 24 آذر1390ساعت 2:46 قبل از ظهر  توسط کیوان قنبری | 

 

 

زندگی اشتباست

روزی به روی فرصت ِ دل دادگی می ایستم

به گریستن

بر باره ای که زیستم

و در عدم ، تأثر ِ فقدانم

پاره ای از بروج را نشنیده بود

گفتن از این عشق ِ مشوّش

به وقت ِ زبان در دهان

شهامت ِ تنهاست

 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه 12 مهر1390ساعت 1:18 قبل از ظهر  توسط کیوان قنبری | 

 

 

 

+ نوشته شده در  جمعه 14 مرداد1390ساعت 0:18 قبل از ظهر  توسط کیوان قنبری | 

 

 

 

+ نوشته شده در  یکشنبه 7 فروردین1390ساعت 2:36 قبل از ظهر  توسط کیوان قنبری | 

 

 

  وحشی  و  بی رگ

     تن داد

  سپرده به سر

                   خاموشی

  هوش ِ مجهّز

  و در آغوشش

        جن  به ثمر نشست

  بر پله هاش

               ملکوت ِ موازی

       موازی ِ جهنّم

                           آتش را مقدّس کرد

  سِمِج و گیرا

       دایره  پاره شد به مربع

                     و مثلّث

                         و هیچ

                              که هیچ

  آنجایش پراناست

  آنجاش  وقتی تنها   ابداً تنها   تن است

                                                  و من نیستم

          او یکسره هست

      و من می بینمش یکسره

                                     و دهانم

              در بی نهایت انگشت

                                   چشم ِ مرا می بوسد

     در بی نهایت صورت

                   نیستم

                              که با اویم

        و او چگونه باشد

               وقتی که

                           نیستم

                      .

 

 

+ نوشته شده در  شنبه 7 اسفند1389ساعت 11:59 بعد از ظهر  توسط کیوان قنبری | 

 

 

  ای  مرگ  و  کودک

                   اگر

       بشکند صورتم در سنگ

           وَ ز  برکه بر نیاید

 

                      ماه

 

 

 

 

 

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه 7 بهمن1389ساعت 11:47 بعد از ظهر  توسط کیوان قنبری | 

 

 

 

+ نوشته شده در  یکشنبه 7 آذر1389ساعت 2:30 بعد از ظهر  توسط کیوان قنبری | 

 

 

  این استخوان ِ صُلب
         جا شد
  تا باد در ستون ِ خلأ
               میعان ِ مردگان ِ سماوات

                                          برپا شد
      فرق ِ دونیم ِ اعظم
               توسن که زیر و بم را
                  خون کامه
          دیداری از مس و گچ   کُنَد
                                        جوار ِ بروجی
              وآن ماه بشکفد
       ژن پاره در مدار ِ مُقَرنَس
              رود ِ لگن پراش
                     پاژَن

 

                       .

 

 

+ نوشته شده در  جمعه 30 مهر1389ساعت 11:59 بعد از ظهر  توسط کیوان قنبری | 

 

 

 

 

  لب ،  شکل های لو نرفته

          فراوان  دارد

                           داشت

  د ر طعم های خواب ِ تو د یدن

     بین ِ  هراس  و  پشیمانی

                 قرمز

                      ای

                            فقدان !

 

 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه 30 شهریور1389ساعت 1:46 قبل از ظهر  توسط کیوان قنبری | 

 

 

 

+ نوشته شده در  یکشنبه 31 مرداد1389ساعت 2:44 قبل از ظهر  توسط کیوان قنبری | 

 

 

 

+ نوشته شده در  شنبه 7 فروردین1389ساعت 12:5 بعد از ظهر  توسط کیوان قنبری | 

 

 

  چون  فعـل  از  کار   پَر بگیرد

  نوشته

            جنون ِ من آیاست

                                       یا معـنام  ؟

 

  ای اسارت ِ هزار پرنده نشستن  !

  ای هزار پرنده

                      حنجره را

                                      به جنون کشاندن  !

 

             حروف همه چشم ِ الف دارند

 

                             .

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه 27 آبان1388ساعت 9:18 قبل از ظهر  توسط کیوان قنبری | 

 

  گـُُل ِ گلو
  ستاره ی سُرخی
          انگشت ِ تر ِ نشتر وقتی
             پنج کُنج ِ ضلعی می جهد
                                      سرکش و رسّام
          چاک ِ افق با آبی
        سفارت ِ ارغوانی می بیند
               واژه ی تشنه
             شاه ِ شش صورت
                      تا تاج
                  می شکُف شکافد
                      نیلی فر پَر

                            اُم*

                                    .


  *
OM

 

+ نوشته شده در  سه شنبه 28 مهر1388ساعت 3:41 بعد از ظهر  توسط کیوان قنبری | 

 

 

 

 

  نمُردن

       حسرت ِ همیشه ی  یک مُرده بود

  و ساعت

             در این سفسطه

                                    کوک شد

 

 

 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه 31 شهریور1388ساعت 11:51 بعد از ظهر  توسط کیوان قنبری | 

 

 

 

 که تاب ِ شکستن

  بر بوم ِ گردن

  نشست کردن کرد

  قلم ِ مو

  در شاهرگ ِ رنگ

  که ریخت

  گـُرده ی نوری

  گـُذر ِ ثاقب

  مراتع ِ مرغابیان ِ مرگ

  واینگونه پاییز ِ فصل

  نـُت ِ محزونی

  میان ِ مراوده ی  آب رنگی

  و کوه ِ کوچک

  زانوی شُل فرو آورد

 

 

 

 

 

 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه 27 مرداد1388ساعت 3:28 بعد از ظهر  توسط کیوان قنبری | 

 

 

 

 

 

  د ر  که  روی پاشنه می چرخد  ،

 

        تابستان ،  میان ِ گلها

                                     به چه می اند یشد  ؟

 

  در  که  روی پاشنه می چرخد  ،

 

              من  در اُتاق

                               به چه می اند یشم  ؟

 

 

 

 

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه 24 تیر1388ساعت 10:2 بعد از ظهر  توسط کیوان قنبری | 

 

 

                          به د رّه های  جنّ  و  فلاخن

                  سلام !

   حضور ِ سمت ِ دیگر ِ ابدیت

       که با ما می آید

    و لب ها  و  چشم ها

                    ناتوان ِ نشان است

         به اتراق گاه های بلند و بیتوته ی تاریکی

                            که بخش ِ حقیقی ِ ما آنجاست

                                      میان ِ بی زمانی

                                         میان ِ کودکی و حلول

            پرندگان ِ جنگل ِ مخفی

                              این را می دانند

               هراس ِ آب

                        که ماهی ِ آتشین ِ راوی د ر آن

                                 آرام گرفته است

  

                   نیروانای  مو

                                       و     ناخن      .

 

 

                                                                       جمعه 25 بهمن 87

                                                                           11:59 شب

                                                                            < چالوس>

 

 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه 25 خرداد1388ساعت 2:56 بعد از ظهر  توسط کیوان قنبری | 

 

 

  مُشَـبّهٌ سفید

  یا اسـم اعـظم !

  از خواب ِ قو برخیز

       اتاق ِ من دریا را گرفته است

     مُتِلی میان ِ ستاره ها

  که خواب ،

           مُلازَم ِ بیداری ست

                     و حیرت ِ کهکشانی ِ چشمهات

       در آمده از مردُ مک  ؛

          منظره ی  نور

             به عالَم ِ اصغـر می تابد

  از آن زمان ِ جا

                        که نقطه

                           گذاشتم

                                          و آب ِ ابلیس  برگشت

                      

                                                        .

  

                                                     چهارشنبه  25 دی87

                                                                    و بامداد پنج شنبه 26 دی

                                                        - 00:00 شب -

                                                         < چالوس >

 

 

 

   

+ نوشته شده در  شنبه 26 اردیبهشت1388ساعت 0:15 قبل از ظهر  توسط کیوان قنبری | 

 

 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه 11 فروردین1388ساعت 9:29 قبل از ظهر  توسط کیوان قنبری | 

 

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه 14 اسفند1387ساعت 11:59 بعد از ظهر  توسط کیوان قنبری | 

 

 

 

  بی رنگ ِ باد

  آسمان ِ لب   زیبا نمی شُدن

        و جمله ی مفـرغ

                         از استخوان ،  پیشه ور شدن

           پـیه سـوز در کفّ ِ شب

                  سو می زند

                        با

                       ماه ِ کوچک ِ تنها

                                           در مغربش

          ای  غـار  و  آدم  ،   آواره  !

  وقتی که ضـربه ها را

          آوردم از گلو ،

   بروج ِ خالی ِ گسترده

              از ارتعـاش ِ ریخت ،

                          شکست

                                    و

                                       ر ی خ ت

      و پـرنده ی لب

                       زیـبـا شد

  و شب ِ مفرغی

                   در پیه سوز

                                 چکّه

                                   چکّه

                                       گـُم می شود

         زدن،استخوان به زیر ِ بغـل

                  پی رنگ ِ باد

                       کلمه

                     در معنا

                     فروختن

                        با

                       ماه  ؛

                    سپـوختن

 

 

                                                                        چهارشنیه 9 بهمن 87

                                                                           - 5:45 غروب -

                                                                               < نوشهر>

 

 

 

 

 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه 14 بهمن1387ساعت 12:47 بعد از ظهر  توسط کیوان قنبری | 

 

 

  شـب ِ آهـن بود و

  شـن از شکا ف ِ چشم می آمد

  شـب ِ نفَس در بسا ط ِ سـترون ِ آب

       در این نجوم ِ بُریده

     مگر که مادری کند ماه

  نه اگر ،

           حلقوم ِ د وایری ِ درخت

                                     دیوانه می شود

       وانگشت ِ در دهان

          سر ِ سـیمان را

           نگه نمی دارد

     وآن تشـنه ی یکّه در صحرا

                                        گم می شود

  مگر به حرمت ِ نور ، آن سـتاره ی فلزی

             رها کند

                      رفتن را

                                     سرابی و سودایی

 

    در پیکر ِ تهی ،   د و چشم ِ ابتر می آمد

            وآنکه می آمد

            با آنکه می رفت

            برادر بودند

            مگر

            مگر

           که خواهری کند

           سـپیده ی کـافـور       .

 

 

 

                                                 چهارشنبه  11 دی 87

                                                     - 8:00 شب -

                                                      < چالوس >

 

 

 

 

+ نوشته شده در  شنبه 21 دی1387ساعت 8:41 قبل از ظهر  توسط کیوان قنبری | 

 

 

  واگر که جرگه ی آتش  ،

        د لی از  هوا  دارد

               مگر شکاف ِ نفس از تنفّر ِ سوخت   پُر است

     با من به هیأت ِ موسیقی

          به خُنیا می خیزی

          سر در لگام ِ د ود ،

  اسب ِ جراحت را    د ر گوشت ِ زمان می رمانی وُ

          کباب ِ اکسیژن

            جهان را به ضیافت ِ سوگ می نشانـَد

               به جرگه بیا      ریشه ی رعـشه !

               به جلگه ی این پهنا قهوه ای

                                که سیـنه کــَران می داند

           هفت آ فتاب

  واگر که د ر کوب کوب ِ پا می رقصد ،

                              آفاق را

                        یال ِ موجی ِ آ تش

                                 گـُل ِ آ تش

                                   گرفته

                               تـَـلی از آ تش

                        نفس ِ مجانین ِ خاکستر     .

 

 

                                                                                               19 آذر 87

                                                                                        - 11:50 قبل از ظهر-

                                                                                               < ------- >

 

 

 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه 25 آذر1387ساعت 11:18 بعد از ظهر  توسط کیوان قنبری | 

 

 

   آنجا باید باشی

   آنجا میان ِ سرخس های صبح

   که شکل ِ اسطوره ای ِ من

                       از خواب می پرد

 

 

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه 29 آبان1387ساعت 10:24 بعد از ظهر  توسط کیوان قنبری |