| تبليغات | X |
 |
 |
|
|
|
|
+ نوشته شده در
دوشنبه 10 تیر1387ساعت 11:37 قبل از ظهر توسط کیوان قنبری |
|
|
|
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه 8 خرداد1387ساعت 11:45 بعد از ظهر توسط کیوان قنبری |
|
|
تمام ِ جهان واژه هایی هستند که برایم شکـل ِ دیگری دارند هر بار |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه 12 اردیبهشت1387ساعت 0:1 قبل از ظهر توسط کیوان قنبری |
|
|
د نیا را به رقص بیاور ساقی ! تا من ، فرصت ِ وسیع ِ گریستن کنم . . . تنها برای جهان ، د ست می تکانَد آتش د ر فاصله ی من و کبریت کشاکش ِ د ود د ر جاذ به ی د و لب کافی ست د ر فراموشی ِ اشیا حا فظه ی تو از د ست می رود و مرگ ، سیگارش را د ر خاطره ی شب خا مو ش می کند . |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه 7 فروردین1387ساعت 11:40 بعد از ظهر توسط کیوان قنبری |
|
|
به تَرک ، تاخت گـُل ِ علف در سکـّوی قرمز پیشانی سه شنبه 23 بهمن 86 - َ11:05 - شب - < چالوس >
|
|
+ نوشته شده در
یکشنبه 12 اسفند1386ساعت 0:42 قبل از ظهر توسط کیوان قنبری |
|
|
|
|
+ نوشته شده در
سه شنبه 9 بهمن1386ساعت 0:0 قبل از ظهر توسط کیوان قنبری |
|
|
خاک پشتِ سرش می دوید روی ردّ هذلولی ِغریب ، شکل می گرفت و آن همه چشم ایستاده ، مردّد دیدن خورشید کوچک و کوچکتر می رفت تا سیاه توی سیاه روی سر ِ سایه خرا ب خاک به خودش بنشیند چشم به خودش بریزد کوچکتر ا ز تصوّر، اعماق جها ن بر مدار خواب بچرخد. شب ماند ، دنباله ماند ؛ مسافر از ایستگاه گذشت ، اگرچه گذشت ... . |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه 11 دی1386ساعت 9:47 بعد از ظهر توسط کیوان قنبری |
|
|
بر آ ب ِ درون قایق از شهود ِ فلق آمد بر آ ب ِ در دشت چشم ِ سبُـک راه ِ میسّر را پا رو کشید و کـَژ پا بُرد و قـِژ برفچال بـَر ماند شیب ِ اشاره سفید معبر با معنی ِ میان ِ دو ابروچال ای خطّ ِ خوش خال ! خواب ِ زمستان را بردار و درک ِ اثیری ِ خود را بگذار ! شنبه - 12 آبان 86 - 10:20 شب - < چالوس> |
|
+ نوشته شده در
جمعه 9 آذر1386ساعت 3:30 بعد از ظهر توسط کیوان قنبری |
|
|
|
|
+ نوشته شده در
جمعه 11 آبان1386ساعت 0:8 قبل از ظهر توسط کیوان قنبری |
|
 |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه 9 مهر1386ساعت 7:0 بعد از ظهر توسط کیوان قنبری |
|
|
در این گـنبد ِ سینه می رقصد ناراست می آیند کو باد ِ گذشته در گیسو ؟
- 10:00- شب < چالوس> |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه 12 شهریور1386ساعت 1:30 بعد از ظهر توسط کیوان قنبری |
|
|
|
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه 10 مرداد1386ساعت 5:53 بعد از ظهر توسط کیوان قنبری |
|
|
اگر سکوت کرده باشد لحظه میان ِثانیه و صبح آنجا می ایستم مثل گل ِمنتظر در فرصت ِ پلک و شعاع لحظه ی بیقرار می شکفد اگر سکوت کرده باشم لبهای رقیقم خیس ِبوسه در بستر ِ باد صبح مجاور در گل ِشعاع می شکند تـَر با تـن ِهوا .
|
|
+ نوشته شده در
شنبه 9 تیر1386ساعت 11:48 بعد از ظهر توسط کیوان قنبری |
|
|
مَست ای ا ستوار در طنین ِ تشنّج ! از کاسه می توانی برخیزی و مشرق ِ تلأ لوات را آ فتا بِ کمرکِش کنی ا ستوا ی هوش از سر ِ تو می چرخَدَ م جهان پهلو می گیرد و تصاعُدِ صدا تا هذیان ِ در تـَن تـَنِه تا رگِ شفق از شانه هات لغزش ِ مرا هَوَس ِ لطف می کند شرق ِ مرا به مـن برگردان ! تا جها تِ ترا برخیزانم دوباره ی کمر بکِشم تا هوش سَـر ِ جنون تا دوباره ی نوش ؛ نوش ! |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه 6 خرداد1386ساعت 4:41 بعد از ظهر توسط کیوان قنبری |
|
 |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه 6 اردیبهشت1386ساعت 3:8 بعد از ظهر توسط کیوان قنبری |
|
|
تنهاترین پدیده ی جهان ، تولّد است از بار ِ بزرگِ مرگ
|
|
+ نوشته شده در
سه شنبه 7 فروردین1386ساعت 7:0 بعد از ظهر توسط کیوان قنبری |
|
|
تلقین کُنَم کُنَدَ م حرکت میان ِ حفره هربار شوم شوَدَ م تا بین ِ صفـر تلقین تمامم گیرد فرصت به روی صفـر تا خَـلق ِ شده باشَدَ م با مغز ِ تلا شی ا رتعاشی در شعاع ِ وحشـت ای ترس ! ای من ِ مُحتضِـر ! وقتی در کلمه مرگ ترا می گیرد مرگ ا ز کجا می آ وری ؟ می آ وری ا ز کجا ؟ ا ز کجا ا ز کجا ا ز کجا ؟ چهارشنبه 25 بهمن 85 & |
